Katja Staartjes: ‘Samen tegen de wind in’

Wat maakt dat je een grote uitdaging wel of niet realiseert?
Er zijn op onze aardbol veertien bergen hoger dan 8000 meter, de Mount Everest is met 8848 m de hoogste. De beklimmingen van deze bergreuzen zijn machtige metaforen naar wat we tegenkomen in het dagelijks leven. We kunnen feilloos lessen trekken uit de succesfactoren van deze expedities, naar die in het dagelijks leven. Zo zijn ervaring, conditie, doorzettingsvermogen, omgaan met angst en risico’s essentieel om de top te halen én gezond terug te keren. Maar de twee belangrijkste succesfactoren zijn in mijn ogen: uitstekende samenwerking en kunnen omgaan met tegenslag.

Samenwerking
Een hecht team ontstaat, net zo min als het succes van marktleiderschap of een gouden plak, van zelf. Daar moet je tijd en energie in steken. Zoals doorpraten op het gezamenlijke doel en de koers. Zorgen dat er een goede sfeer ontstaat en je elkaar blindelings vertrouwt.

Commitment, dat is misschien wel het geheim van een goed team. En dat impliceert ook dat je iets voor elkaar over hebt. Tijdens het klimmen betekent dat de zwakste schakel ontlasten door wat uit diens rugzak te halen en over te dragen aan de sterkste. Of het van elkaar overnemen bij het zware werk zoals het voorop gaan door diepe sneeuw. Of door zelf alle klusjes te doen als sneeuw halen en sneeuw smelten, als je teammaat hoogteziek is en beroerd in de tent ligt. In een sterk team hoef je niet te vertellen dat je niet fit bent. Dat ziet je collega. En zonder dat je het hoeft te vragen, neemt de ander het van je over.

Samenwerken is niet makkelijk. Dat vraagt veel van een ieder: incasseren en je aanpassen. Commitment impliceert de werkelijke wil tot samenwerken in het belang van het gemeenschappelijke doel. Samen meer zijn dan de som der delen.

Tegenslag
Een paar jaar geleden zaten we acht dagen vast in het 4800 meter hoge basiskamp van de berg Manaslu (8163 m) in Nepal. Het sneeuwde non-stop, met navenant lawinegevaar. Een forse tegenvaller. Het was zelfs zo erg, dat er niets terug te vinden was van de tenten in het kamp op 6400 meter. Frustrerend, maar niet zo vreemd met een verse laag sneeuw van 3 meter. Zoveel sneeuw in korte tijd hadden we nog nooit meegemaakt. De les was duidelijk: voortaan altijd de gps-coördinaten noteren van de tenten maar op dat moment hadden we er niets aan. Het is dan vooral improviseren en jezelf weer oppakken.

En dan blijkt dat een deel van de klimmers hier niet toe in staat is. Klimmers die wel de top willen bereiken, maar niet kunnen omgaan met al het gedoe en de tegenslag die erbij hoort. En echt, in deze beklimmingen is er altijd wel iéts, dat tegen zit. Als het niet de weersomstandigheden zijn, dan is het wel de gezondheid die roet in het eten gooit. Onverwachte hoogteziekte of een blessure. Of een infectie omdat je door de ijle lucht minder weerstand hebt.

De mentaal sterke klimmers maken meer kans op de top. Die zijn ingesteld op tegenwind en laten zich hierdoor niet uit het veld slaan. Als je écht gemotiveerd bent is het makkelijker om de berg op te fietsen, of tegen de wind in te zeilen.

Is het thuis en op het werk niet hetzelfde? Werkelijke motivatie en hechte teamgeest zijn op dit moment de onderscheidende factoren om overeind te blijven. Om uit het dal boven te komen en die gezamenlijke top met succes te beklimmen.

Sprekers in dit artikel