Nicolien Sauerbreij: ‘Plezier als drijfveer (dan komt succes vanzelf!)’

Nicolien Sauerbreij stond meermaals op het podium van de Wereldbeker snowboarden en behaalde als eerste Nederlander ooit een Olympische medaille in de sneeuw. Dit maakt haar tot de meest succesvolle Nederlandse snowboarder tot op heden. Hoe komt een Nederlandse aan zo’n enorm talent in een extreme wintersport? En hoe komt het dat we in de archieven foto’s tegenkomen van een jonge Nicolien op ski’s?

Voor de laatste vraag bestaat een simpele verklaring: ‘Toen ik zo jong was bestond snowboarden in Nederland nog niet.’ Skiën werd al wel gedaan en Nicolien kreeg dit talent niet van een vreemde: haar vader was ski-instructeur. Voor de opleidingen die hij volgde spendeerde het gezin Sauerbreij bovengemiddeld veel tijd in de bergen. De oudste telg had geen keuze: ‘Eerst ging ik mee in de rugzak als mijn ouders gingen skiën, daarna mocht ik het al snel zelf proberen. Met nog geen 2 jaar oud stond ik op mijn eigen skietjes. Het werd met zo veel plezier gebracht dat ik al snel een goede techniek beheerste.’

Skiën was niet de enige sport in het leven van de jonge Nicolien: ‘Mijn ouders vonden sport belangrijk voor de sociale- en motorische ontwikkeling. Al op jonge leeftijd deed ik verschillende sporten; wielrennen, judo, karate, surfen, zeilen, schaatsen en paardrijden.’ Kunnen we concluderen dat sport er met de paplepel werd ingegoten? ‘Mijn ouders spelen een hele belangrijke rol in mijn topsportcarrière. Zij stimuleerden, maar dwongen ons niet. Mijn moeder is zelfs anti-wedstrijdsport.’ Zo kwam het dat trainers die het sporttalent van de jonge Nicolien zagen en haar adviseerden zich op één bepaalde sport te richten door haar moeder resoluut werden afgewezen. Tot ze werd uitgenodigd voor het NK Snowboarden.

‘Ik was 11 toen ik voor het NK Snowboarden werd uitgenodigd. Toen ik thuis kwam met de vraag of ik mee mocht doen mocht dat van mijn moeder, omdat het nu mijn eigen keuze was.’ Nicolien reisde met haar vader af naar de Franse Alpen. Ze maakten kennis met veel gepassioneerde jonge snowboarders en het viel op dat vrijwel niemand in aanmerking kwam voor financiële ondersteuning van een club of bond. ‘Mijn vader heeft toen weekenden georganiseerd waarbij we met elkaar op indoorbanen konden trainen en onze passie voor snowboarden konden delen. We waren zo enthousiast dat we steeds meer uren gingen trainen en ook in de vakanties trainingskampen aangeboden kregen.’

Nicolien behaalde verrassend goede resultaten voor haar leeftijd. Nog steeds draaide alles om plezier. ‘Sneeuwweken werden -maanden en uiteindelijk bracht ik 8 maanden van het jaar in de sneeuw door.’ Binnen korte tijd werkte Nicolien zich op naar de wereldtop en behaalde zelfs een podiumplaats op de Wereldbeker. Echter kent haar topsportcarrière naast hoge pieken ook diepe dalen. ‘De euforie na de Wereldbeker was enorm. Ik mocht bij de opening van mijn eerste Olympische Spelen de Nederlandse vlag het stadion binnen dragen. Mijn trainingen verliepen goed, ik voelde me fit. Het was fantastisch.’ Tot een ieders verbazing was de foutloze afdaling van Nicolien vervolgens slechts goed voor een laatste plaats in het klassement. ‘Ik zat niet een paar honderdsten achter de snelste maar bijna 4 seconden. Ik weet nog goed het gevoel van ongeloof dat ik had. Ik begreep er helemaal niets van.’

Na het terugkijken van beelden van de NOS, gecombineerd met laboratoriumonderzoek, kwam de aap uit de mouw. De toenmalige serviceman van team Sauerbreij had niet ingespeeld op het veranderde weer van die nacht en gebruikte de verkeerde wax voor behandeling van het wedstrijdboard. ‘Ik wilde het zo snel mogelijk vergeten en loslaten, op naar de volgende Wereldbeker. Uiteindelijk bleek dat niet zo te werken, de Nederlandse media en daarmee een groot deel van de Nederlandse bevolking, had een mening gevormd. Dit was voor mij de bevestiging dat Nederland geen sneeuwland is en bovendien het bewijs dat negatief nieuws heel erg lang blijft hangen. Nu nog komen mensen er op terug.’

Uiteindelijk telt de winst. Door ongekend doorzettingsvermogen overwon Nicolien de tegenslagen in haar carrière en zette, met haar vader als coach, een indrukwekkende lijst overwinningen neer. Het team won meermaals goud en zilver op de Wereldbeker, werd tweede op een WK en pakte bovendien als eerste Nederlanders ooit Olympisch goud in het snowboarden. In 2015 maakte Nicolien Sauerbreij een einde aan haar indrukwekkende topsport carrière. Echter, de topsport liet zij niet achter zich.

‘Ik was tijdens mijn topsportcarrière niet bezig met een maatschappelijke carrière. Soms bekroop me wel eens de angst dat ik alleen mijn VWO diploma had, maar ik heb wel ingezien dat de sport me uiteindelijk veel meer heeft gebracht dan alleen maar links om en rechts om door de bocht.’ Toch was de snowboardster al tijdens haar actieve carrière actief in het bedrijfsleven. ‘Ik was al jaren ambassadeur van Randstad. Ik heb zelf de keuze gemaakt om bij Participatie aan de slag te gaan, omdat het me een enorme uitdaging leek om mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt te motiveren en stimuleren en uiteindelijk aan werk te helpen. Dat heb ik een jaar met veel enthousiasme en vol overgave gedaan.’

Echter kon Nicolien in haar nieuwe werkzaamheden niet haar volledige energie kwijt. ‘Het was een enorme overgang. Toen ik er na korte tijd achter kwam dat ik bij Randstad niet gelukkig ging worden, heb ik samen met mijn zus de opleiding voor sportmassage gedaan. Ik heb altijd interesse gehad in het menselijk lichaam en veel opgestoken van het team van fysiotherapeuten en masseurs waarmee ik werkte. Toen ik bij een van hen op de massagebank lag kwam het idee in me op. In eerste instantie heb ik de opleiding zwaar onderschat, dacht dat het een praktijkvak was en had latijn en fysiologie over het hoofd gezien. Als ik dat van te voren geweten had, had ik er denk niet aan begonnen. Maar nu hebben we ons eigen bedrijf en zijn we werkzaam voor topsporters, mensen met een druk bestaan én mensen met een beperking. Net als in het snowboarden wordt ik gedreven door plezier, dan komt het resultaat vanzelf.’

Sprekers in dit artikel