Tom Egbers: ‘Leve de Grootse Verliezer’

Bij het vaststellen van de hoogte- en dieptepunten in het sportjaar 2015, we leven in de maand mei- ben ik er zelf al uit. Nog niet qua hoogtepunten, daarvan gaan we er nog veel beleven. Maar dieper dan het dieptepunt in de maand maart zullen we het in de rest van dit jaar waarschijnlijk niet meer zien, of het zou moeten zijn dat het Nederlands Elftal (voetbal), de trotse nummer 3 van het afgelopen WK, er met de allergrootste moeite in slaagt zich alsnog NIET te kwalificeren voor het EK in 2016. Het dieptepunt dat voorlopig met stip op 1 staat, voltrok zich in Amsterdam, en het was om ons collectief dood te generen.

We weten allemaal: het is in de sport om winnen te doen. Dat is de afspraak. Als alles goed gaat zijn we zelf de winnaar. Natuurlijk is er ook een verliezer. Die willen wij niet zijn, maar soms (even vaak) gebeurt dat ook. Iedere wedstrijd heeft, onontkoombaar, een verliezer. Die noodzakelijke verliezer is tegenwoordig een zeer beklagenswaardig iemand. In onze maatschappij staat de term ‘loser’ voor iemand die ‘het’ niet heeft gemaakt en die ‘het’ ook nooit zal maken. Een prutsfiguur, iemand aan wie je weinig hebt. O ja? En wie of wat waren wij dan zonder die verliezer? In ieder geval geen winnaar!

Het gebeurde in de oefenwedstrijd tussen het Nederlands voetbalelftal en dat van Spanje, in de Arena.  Spanje, de onttroonde wereldkampioen, de door Nederland in Salvador verpletterde (‘5-1, hallelujah’) wereldkampioen. Een voetbalteam dat zoveel gewonnen had. Dat een aantal van de allerbeste spelers uit de geschiedenis voort had gebracht. Magnifieke voetballers, die het hart van velen over de hele wereld sneller deed kloppen. Een van die spelers is Andres Iniesta, van Barcelona. Een sieraad. Een virtuoos. Een genie. Iedere supporter in de wereld zou zich zo’n gigant wensen in de clubkleuren van zijn ploeg. Zelfs de supporters van aartsrivaal Real Madrid.

Iniesta is de man die de winnende goal maakte in de WK-finale van 2010, tegen Nederland, in Johannesburg. Het bezorgde hem eeuwige roem. In alle stadions van Spanje die hij betreedt, wordt hij ontvangen met een staand en ovationeel applaus; ook in Madrid.

Andres Iniesta, groot ambassadeur van de voetbalsport, betrad in de Arena het veld. Hij kwam als invaller in de ploeg. En toen gebeurde het dodelijk genante: hij werd uitgefloten, bij ieder voetbalcontact! Waarom? Omdat hij Nederland had verslagen, vijf jaar geleden. Wat een losers, die fluiters.

Hoe het ook kan?

Groots Verliezen is voor de echte atleten, in de geest van echte sport. Ajax versloeg een aantal jaren geleden in Florence, nogal tegen de verhouding in, het team van Fiorentina. De spelers van de tegenpartij vormden na afloop een erehaag voor de Ajacieden. Zij applaudisseerden voor hun overwinnaars. Wow!

Toen Johan Cruyff ooit, vlak voor het eindsignaal van een duel op White Hart Lane in Londen werd gewisseld, kreeg hij een minutenlang applaus; de Britten wisten dat het Johans laatste wedstrijd op Engelse bodem was. De uitslag van de wedstrijd was voor die Engelse fans, in dat licht, totaal onbelangrijk.

Ik weet niet of Johan het zelf zou zeggen (waarschijnlijk niet), maar het komt dus hier op neer:

Als je niet kunt verliezen kun je ook niet winnen.

De Iniesta-uitfluiters hebben erg weinig begrepen.

Sprekers in dit artikel